Infinitive
dereynen; to dereynen; dereyne
Participles
| Present | dereynende; dereynynge |
| Past | dereyned |
Indicative
Present
| 1st sing. | dereyne |
| 2nd sing. | dereynest |
| 3rd sing. | dereyneth |
| 1st plur. | dereynen; dereyne; dereyneth |
| 2nd plur. | dereynen; dereyne; dereyneth |
| 3rd plur. | dereynen; dereyne; dereyneth |
Past
| 1st sing. | dereyned; dereynede |
| 2nd sing. | dereynedest |
| 3rd sing. | dereyned; dereynede |
| 1st plur. | dereyneden; dereyned; dereynede |
| 2nd plur. | dereyneden; dereyned; dereynede |
| 3rd plur. | dereyneden; dereyned; dereynede |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | dereyne |
| 2nd sing. | dereyne |
| 3rd sing. | dereyne |
Past
| 1st sing. | dereyned; dereynede |
| 2nd sing. | dereyned; dereynede |
| 3rd sing. | dereyned; dereynede |
Imperative
| Singular | dereyne |
| Plural | dereyneth; dereyne |
Verbs conjugated like dereynen
favouren,
sorwen,
chaungen,
reformen,
bisemen,
scurnen,
schonen,
sourden,
souplen,
distroublen,
waymenten,
droppen,
thrallen,
disavauncen,
discresen,
comunen,
enthrallen,
disapoynten,
mantellen,
dawen, etc. (List truncated at 20 verbs)
Etymology
1. Borrowed from Anglo-Norman dereiner (continental Old French deraisnier, desraisnier), from Late Latin dēratiōnō, dēratiōnāre; by surface analysis, dereyne (“combat”) + -en (infinitive suffix). Compare areynen (“to arraign”).
2. The Early Scots form with /ɲ/ is probably from an Old French collateral form desraignier, desreignier. See: Anglo-Norman '
dereiner', Old French '
deraisnier'.
Verbs referencing "dereynen"
English
deraign.
Sample Sentences
Cognates
-