Infinitive
bidelven; to bidelven
Participles
| Present | bidelvende; bidelvynge |
| Past | bidolven; bidolve |
Indicative
Present
| 1st sing. | bidelve |
| 2nd sing. | bidelvest |
| 3rd sing. | bidelveth |
| 1st plur. | bidelven; bidelve; bidelveth |
| 2nd plur. | bidelven; bidelve; bidelveth |
| 3rd plur. | bidelven; bidelve; bidelveth |
Past
| 1st sing. | bidalf |
| 2nd sing. | bidolve |
| 3rd sing. | bidalf |
| 1st plur. | bidolven; bidolve |
| 2nd plur. | bidolven; bidolve |
| 3rd plur. | bidolven; bidolve |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | bidelve |
| 2nd sing. | bidelve |
| 3rd sing. | bidelve |
Past
| 1st sing. | bidolve |
| 2nd sing. | bidolve |
| 3rd sing. | bidolve |
Imperative
| Singular | bidelve |
| Plural | bidelveth; bidelve |
Verbs conjugated like bidelven
bidelven,
Etymology
From Old English bedelfan (“to dig around, bury”); equivalent to bi- + delven. Cognate with Dutch bedelven (“to bury, overwhelm”). See: Old English '
bedelfan', Dutch '
bedelven'.
Sample Sentences
Cognates
-