ismérv – Hungarian noun declension

Hungarian noun forms of ismérv

Noun: ismérv

Nominative

Singularismérv
Pluralismérvek

Accusative

Singularismérvet
Pluralismérveket

Dative

Singularismérvnek
Pluralismérveknek

Instrumental

Singularismérvvel
Pluralismérvekkel

Causal-final

Singularismérvért
Pluralismérvekért

Translative

Singularismérvvé
Pluralismérvekké

Terminative

Singularismérvig
Pluralismérvekig

Essive-formal

Singularismérvként
Pluralismérvekként

Essive-modal

Singularismérvül

inessive

Singularismérvben
Pluralismérvekben

superessive

Singularismérven
Pluralismérveken

adessive

Singularismérvnél
Pluralismérveknél

illative

Singularismérvbe
Pluralismérvekbe

sublative

Singularismérvre
Pluralismérvekre

allative

Singularismérvhez
Pluralismérvekhez

elative

Singularismérvből
Pluralismérvekből

delative

Singularismérvről
Pluralismérvekről

ablative

Singularismérvtől
Pluralismérvektől

Non-attributive Possessive

Singular

Singularismérvé
Pluralismérveké

Plural

Singularismérvéi
Pluralismérvekéi

Possessive Forms

Single possession

Sg.1ismérvem
Sg.2ismérved
Sg.3ismérve
Pl.1ismérvünk
Pl.2ismérvetek
Pl.3ismérvük

Multiple possessions

Sg.1ismérveim
Sg.2ismérveid
Sg.3ismérvei
Pl.1ismérveink
Pl.2ismérveitek
Pl.3ismérveik

Nouns inflected like ismérv

látványterv, élv, érv, alapelv, ismérv, keserv,

Sample Sentences

Etymology

First attested in 1842. Derived from ismér, variant form of ismer (“to know”, verb), with the ending possibly influenced by érv (“argument”). Created during the Hungarian language reform, which took place in the 18th–19th centuries.

Translations