Noun: feigð
Gender: f
Declension:
Nominative
| Sg. Indef. | feigð |
| Sg. Def. | feigðin |
Genitive
| Sg. Indef. | feigðar |
| Sg. Def. | feigðarinnar |
Dative
| Sg. Indef. | feigð |
| Sg. Def. | feigðinni |
Accusative
| Sg. Indef. | feigð |
| Sg. Def. | feigðina |
Sample Sentences
-
Feigð kallar að honum. (Death calls upon him.)
-
„Koma mun til mín feigðin,“ segir Gunnar, „hvar sem eg er staddur ef mér verður þess auðið.“ ("Feyness will come to me when it will come," says Gunnar, "wherever I may be, if that is my fate.") [13th century, (Please provide the book title or journal name), translation of Njáls saga:]
Nouns inflected like feigð
smánun,
mænusótt,
baðmull,
uppgerð,
sæluvist,
þokkabót,
tilhlökkun,
gervigreind,
blygðun,
samkennd,
sanskrít,
kjörsókn,
ringulreið,
biðlund,
endurreisn,
djörfung,
hjúskaparstétt,
umfjöllun,
læknisskoðun,
misnotkun, etc. (List truncated at 20 nouns)
Etymology
From Old Norse feigð, from Proto-Germanic *faigiþō. Equivalent to feigur + -ð. See: Old Norse Nouns '
feigð'.
Translations