Nominal Forms
Infinitive: conciliarse
Participle: Gerund: conciliándose
Indicative
Present
| me | concilío; concilio |
| te | concilías; concilias |
| se | concilía; concilia |
| nos | conciliamos |
| os | conciliáis |
| se | concilían; concilian |
Perfect
| me | he conciliado |
| te | has conciliado |
| se | ha conciliado |
| nos | hemos conciliado |
| os | habéis conciliado |
| se | han conciliado |
Past
| me | conciliaba |
| te | conciliabas |
| se | conciliaba |
| nos | conciliábamos |
| os | conciliabais |
| se | conciliaban |
Pluperfect
| me | había conciliado |
| te | habías conciliado |
| se | había conciliado |
| nos | habíamos conciliado |
| os | habíais conciliado |
| se | habían conciliado |
Preterite
| me | concilié |
| te | conciliaste |
| se | concilió |
| nos | conciliamos |
| os | conciliasteis |
| se | conciliaron |
Preterite Perfect
| me | hube conciliado |
| te | hubiste conciliado |
| se | hubo conciliado |
| nos | hubimos conciliado |
| os | hubisteis conciliado |
| se | hubieron conciliado |
Future
| me | conciliaré |
| te | conciliarás |
| se | conciliará |
| nos | conciliaremos |
| os | conciliaréis |
| se | conciliarán |
Future Perfect
| me | habré conciliado |
| te | habrás conciliado |
| se | habrá conciliado |
| nos | habremos conciliado |
| os | habréis conciliado |
| se | habrán conciliado |
Subjunctive
Present
| me | concilíe; concilie |
| te | concilíes; concilies |
| se | concilíe; concilie |
| nos | conciliemos |
| os | conciliéis |
| se | concilíen; concilien |
Perfect
| me | haya conciliado |
| te | hayas conciliado |
| se | haya conciliado |
| nos | hayamos conciliado |
| os | hayáis conciliado |
| se | hayan conciliado |
Past
| me | conciliara |
| te | conciliaras |
| se | conciliara |
| nos | conciliáramos |
| os | conciliarais |
| se | conciliaran |
Past
| me | conciliase |
| te | conciliases |
| se | conciliase |
| nos | conciliásemos |
| os | conciliaseis |
| se | conciliasen |
Pluperfect
| me | hubiera conciliado |
| te | hubieras conciliado |
| se | hubiera conciliado |
| nos | hubiéramos conciliado |
| os | hubierais conciliado |
| se | hubieran conciliado |
Pluperfect
| me | hubiese conciliado |
| te | hubieses conciliado |
| se | hubiese conciliado |
| nos | hubiésemos conciliado |
| os | hubieseis conciliado |
| se | hubiesen conciliado |
Future
| me | conciliare |
| te | conciliares |
| se | conciliare |
| nos | conciliáremos |
| os | conciliareis |
| se | conciliaren |
Future Perfect
| me | hubiere conciliado |
| te | hubieres conciliado |
| se | hubiere conciliado |
| nos | hubiéremos conciliado |
| os | hubiereis conciliado |
| se | hubieren conciliado |
Conditional
Present
| me | conciliaría |
| te | conciliarías |
| se | conciliaría |
| nos | conciliaríamos |
| os | conciliaríais |
| se | conciliarían |
Perfect
| me | habría conciliado |
| te | habrías conciliado |
| se | habría conciliado |
| nos | habríamos conciliado |
| os | habríais conciliado |
| se | habrían conciliado |
Imperative
Affirmative
| te | concilíate; concilíate |
| se | concilíese; concilíese |
| nos | conciliémonos |
| os | conciliaos |
| se | concilíense; concilíense |
Negative
| no te concilíes; concilies |
| no se concilíe; concilie |
| no nos conciliemos |
| no os conciliéis |
| no se concilíen; concilien |
Voseo
In Spanish grammar, voseo is the use of vos -- instead of tú -- as a second-person singular pronoun, along with its associated verbal forms.
Indicative Present
| General | conciliás |
| Venezuelan | conciliáis |
| Chilean | conciliái |
Indicative Present
| Central America, Bolivia | conciliés |
| Río de la Plata region | concilíes; concilies |
| Chilean | conciliís |
| Venezuela, Panama | conciliéis |
Imperative
conciliá
Verbs conjugated like 'conciliarse'
acuantiar,
afiliar,
agriar,
agriarse,
aliar,
ansiar,
auxiliar,
averiar,
averiarse,
cariar,
conciliar,
espaciar,
expatriar,
extasiar,
extasiarse,
gloriar,
historiar,
inventariar,
obviar,
paliar, etc. (List truncated at 20 verbs)
Verbs similar to 'conciliarse'
Translations
Synonyms & Antonyms
Etymology
Cognates
-
Additional Information
I. Del lat. conciliare = unir, asociar.
1. (verbo transitivo). Poner de acuerdo, anular una discordia
u oposición.
2. (verbo transitivo, pronominal). Granjearse o ganarse el ánimo de alguien; también su voluntad o su odio.
FAM.
Conciliación, conciliador, -a, conciliatorio, -a; reconciliar.
SIN. 1. Pacificar, avenir, arreglar, mediar. 2. Atraerse, ganarse.
ANT.
II. De concilio.
1. (adjetivo, -a). Relativo a los concilios.
2. (adjetivo, -a,
femenino, sustantivo masculino). Dícese de la persona que asiste a un concilio.
Sample Sentences