Noun: prieten
Long Infinitive of Verb:
Nominative
| Sg. Indef. | prieten |
| Sg. Def. | prietenul |
| Pl. Indef. | prieteni |
| Pl. Def. | prietenii |
Genitive
| Sg. Indef. | prieten |
| Sg. Def. | prietenului |
| Pl. Indef. | prieteni |
| Pl. Def. | prietenilor |
Vocative
| Singular | prietene |
| Plural | prietenilor |
Sample Sentences
Etymology
Borrowed from Old Church Slavonic приꙗтель (prijatelĭ), from Proto-Slavic *prijateľь, from Proto-Indo-European *priH- (“dear”).
Translations