bučati – Proto-Slavic verb conjugation

Proto-Slavic verb forms of bučati

Infinitive

bučati

Supine

bučatъ

L-participle

bučalъ

Verbal Noun

bučanьje

Participles

Active

Pastbučavъ
Presentbučę

Passive

Pastbučanъ
Presentbučimъ

Resultative

Aorist

1st sing.bučaxъ
2nd sing.buča
3rd sing.buča
1st dualbučaxově
2nd dualbučasta
3rd dualbučaste
1st plur.bučaxomъ
2nd plur.bučaste
3rd plur.bučašę

Imperfective

Perfective

Present

1st sing.bučǫ
2nd sing.bučiši
3rd sing.bučitь
1st dualbučivě
2nd dualbučita
3rd dualbučite
1st plur.bučimъ
2nd plur.bučite
3rd plur.bučętь

Imperfect

1st sing.bučaaxъ
2nd sing.bučaaše
3rd sing.bučaaše
1st dualbučaaxově
2nd dualbučaašeta
3rd dualbučaašete
1st plur.bučaaxomъ
2nd plur.bučaašete
3rd plur.bučaaxǫ

Imperative

2nd sing.buči
3rd sing.buči
1st dualbučivě
2nd dualbučita
1st plur.bučimъ
2nd plur.bučite

Future

Etymology

Of onomatopoeic origin, from Proto-Indo-European *bew- or possibly *bʰewH- (“to grow”) + *-čati. Cognate with Lithuanian baũkti (“to roar”), Sanskrit बुक्कति (bukkati, “to bark”). See: Sanskrit 'बुक्कति'.

Verbs referencing "bučati"

Serbo-Croatian bučati.

Sample Sentences

Cognates

-