fakjō – Proto-Italic verb conjugation

Proto-Italic verb forms of fakjō

Participles

Presentfakjents
Pastfaktos

Verbal nouns

tu-derivativefaktum
s-derivativefakjezi

Active

Indicative Present

1st sing.fakjō
2nd sing.fakjes
3rd sing.fakjet
1st plur.fakjomos
2nd plur.fakjetes
3rd plur.fakjont

Subjunctive Present

1st sing.fakjām
2nd sing.fakjās
3rd sing.fakjād
1st plur.fakjāmos
2nd plur.fakjātes
3rd plur.fakjānd

Indicative Perfect

1st sing.fefakai
2nd sing.fefakistai?
3rd sing.fefakei
1st plur.fefakme?
2nd plur.fefake
3rd plur.fefakēri

Imperative Present

2nd sing.fēkes
2nd plur.fakete

Imperative Future

2nd + 3rd sing.fakjetōd

Passive

Indicative Present

1st sing.fakjōr
2nd sing.fakjezo
3rd sing.fakjetor
1st plur.fakjomor
2nd plur.fakjem(e?)n(ai?)
3rd plur.fakjontor

Subjunctive Present

1st sing.fakjār
2nd sing.fakjāzo
3rd sing.fakjātor
1st plur.fakjāmor
2nd plur.fakjām(e?)n(ai?)
3rd plur.fakjāntor

Imperative Present

Etymology

From earlier *θakjō, from Proto-Indo-European *dʰh₁k-yé-ti (“make”), an extended form of *dʰeh₁- (“to put, place, set”).

Verbs referencing "fakjō"

Latin facio.

Cognates

-