skælla – Old Swedish verb conjugation

Old Swedish verb forms of skælla

Nominal Forms

Infinitive: skælla
Past Participle: skullin; skælt
Present participle:

Cognates

-

Indicative

Present

iak;iækskæller; skælli; skællir
þūskæller; skælli; skællir
hanskæller; skælli; skællir
vī(r)skællom
ī(r)skællin
þē(r)skælla

Preterite

iak;iækskall; skælte
þūskallt; skælte
hanskall; skælte
vī(r)skullom; skæltom
ī(r)skullin; skæltin
þē(r)skullo; skælto

Conjunctive

Present

iak;iækskælle
þūskælle
hanskælle
vī(r)skællom
ī(r)skællin
þē(r)skællin

Preterite

iak;iækskulle; skælte
þūskulle; skælte
hanskulle; skælte
vī(r)skullom; skæltom
ī(r)skullin; skæltin
þē(r)skullin; skæltin

Imperative

þūskæll
vī(r)skællom
ī(r)skællin

Etymology

From Old Norse skella, from Proto-Germanic *skellaną. See: Proto-Germanic '*skellaną'.

Verbs referencing "skælla"

Swedish skälla.