Noun: bǫrkr
Gender: m
Nominative
| Sg. Indef. | bǫrkr |
| Sg. Def. | bǫrkrinn |
| Pl. Indef. | berkir |
| Pl. Def. | berkirnir |
Genitive
| Sg. Indef. | barkar |
| Sg. Def. | barkarins |
| Pl. Indef. | barka |
| Pl. Def. | barkanna |
Dative
| Sg. Indef. | berki |
| Sg. Def. | berkinum |
| Pl. Indef. | bǫrkum |
| Pl. Def. | bǫrkunum |
Accusative
| Sg. Indef. | bǫrk |
| Sg. Def. | bǫrkinn |
| Pl. Indef. | bǫrku |
| Pl. Def. | bǫrkuna |
Sample Sentences
Etymology
1. Inherited from Proto-Germanic *barkuz (“bark of a tree”), possibly from Proto-Indo-European *bʰerHǵós (“birch”)
2. Related to German Borke, Low German bark, Dutch bark, Kildin Sami па̄ҏҏк (pār̥r̥k) and English bark. See: German Nouns '
Borke', Dutch Nouns '
bark', English Nouns '
bark'.
Verbs referencing "bǫrkr"
Danish Nouns
bark, Middle English Nouns
bark, Norwegian Bokmål Nouns
bark, Swedish Nouns
bark, Norwegian Nynorsk Nouns
bork, Icelandic Nouns
börkur, Faroese Nouns
børkur, Ancient Greek Nouns
φορίνη, Old English Nouns
barc.
Translations