Infinitive
wāian
Participles
| Present | wāiandi |
| Past | giwāian; wāian |
Indicative
Present
| 1st sing. | wāiu |
| 2nd sing. | wāis |
| 3rd sing. | wāid |
| 1st plur. | wāiad |
| 2nd plur. | wāiad |
| 3rd plur. | wāiad |
Past
| 1st sing. | wēw |
| 2nd sing. | wēwi |
| 3rd sing. | wēw |
| 1st plur. | wēwun |
| 2nd plur. | wēwun |
| 3rd plur. | wēwun |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | wāie |
| 2nd sing. | wāies |
| 3rd sing. | wāie |
| 1st plur. | wāien |
| 2nd plur. | wāien |
| 3rd plur. | wāien |
Past
| 1st sing. | wēwi |
| 2nd sing. | wēwis |
| 3rd sing. | wēwi |
| 1st plur. | wēwin |
| 2nd plur. | wēwin |
| 3rd plur. | wēwin |
Verbs conjugated like waian
waian,
Etymology
From Proto-Germanic *wēaną (“to blow”). Akin to Dutch waaien (“to blow, wind”). See: Proto-Germanic '
*wēaną', Dutch '
waaien'.
Sample Sentences
Cognates
-