Infinitive
knāian
Participles
| Present | knāiandi |
| Past | giknāian; knāian |
Indicative
Present
| 1st sing. | knāiu |
| 2nd sing. | knāis |
| 3rd sing. | knāid |
| 1st plur. | knāiad |
| 2nd plur. | knāiad |
| 3rd plur. | knāiad |
Past
| 1st sing. | knēw |
| 2nd sing. | knēwi |
| 3rd sing. | knēw |
| 1st plur. | knēwun |
| 2nd plur. | knēwun |
| 3rd plur. | knēwun |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | knāie |
| 2nd sing. | knāies |
| 3rd sing. | knāie |
| 1st plur. | knāien |
| 2nd plur. | knāien |
| 3rd plur. | knāien |
Past
| 1st sing. | knēwi |
| 2nd sing. | knēwis |
| 3rd sing. | knēwi |
| 1st plur. | knēwin |
| 2nd plur. | knēwin |
| 3rd plur. | knēwin |
Imperative
| Singular | knāi |
| Plural | knāiad |
Verbs conjugated like knaian
knaian,
Etymology
From Proto-Germanic *knēaną (“to know”). Akin to Old High German knāen, Latin cognoscō (“know”), Old Saxon biknegan (“to recognize”). See: Proto-Germanic '
*knēaną', Latin '
cognoscō'.
Sample Sentences
Cognates
-