wynken – Middle English verb conjugation

Middle English verb forms of wynken

Infinitive

wynken; to wynken; wynke

Participles

Presentwynkende; wynkynge
Pastwynked

Indicative

Present

1st sing.wynke
2nd sing.wynkest
3rd sing.wynketh
1st plur.wynken; wynke; wynketh
2nd plur.wynken; wynke; wynketh
3rd plur.wynken; wynke; wynketh

Past

1st sing.wynked; wynkede
2nd sing.wynkedest
3rd sing.wynked; wynkede
1st plur.wynkeden; wynked; wynkede
2nd plur.wynkeden; wynked; wynkede
3rd plur.wynkeden; wynked; wynkede

Subjunctive

Present

1st sing.wynke
2nd sing.wynke
3rd sing.wynke

Past

1st sing.wynked; wynkede
2nd sing.wynked; wynkede
3rd sing.wynked; wynkede

Imperative

Singularwynke
Pluralwynketh; wynke

Etymology

From Old English wincian, from Proto-West Germanic *winkōn. Compare wyncen. See: Old English 'wincian'.

Verbs referencing "wynken"

English wink.

Sample Sentences

Cognates

-