Infinitive
stangen; to stangen; stange
Participles
| Present | stangynge; stangende |
| Past | stanged; ystanged |
Indicative
Present
| 1st sing. | stange |
| 2nd sing. | stangest |
| 3rd sing. | stangeth |
| 1st plur. | stangen; stange; stangeth |
| 2nd plur. | stangen; stange; stangeth |
| 3rd plur. | stangen; stange; stangeth |
Past
| 1st sing. | stanged; stangede |
| 2nd sing. | stangedest |
| 3rd sing. | stanged; stangede |
| 1st plur. | stangeden; stanged; stangede |
| 2nd plur. | stangeden; stanged; stangede |
| 3rd plur. | stangeden; stanged; stangede |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | stange |
| 2nd sing. | stange |
| 3rd sing. | stange |
Past
| 1st sing. | stanged; stangede |
| 2nd sing. | stanged; stangede |
| 3rd sing. | stanged; stangede |
Imperative
| Singular | stange |
| Plural | stangeth; stange |
Verbs conjugated like stangen
syflen,
seisen,
cristenen,
snyten,
snowen,
snewen,
saucen,
sarsen,
whelven,
whelpen,
whelmen,
smoren,
smaken,
sliken,
sotten,
solven,
skyren,
bekenen,
beteren,
bewrien, etc. (List truncated at 20 verbs)
Etymology
Borrowed from Old Norse stanga; equivalent to stang (“pole”) + -en (infinitival suffix).
Verbs referencing "stangen"
English
stang.
Sample Sentences
Cognates
-