Infinitive
rixen; to rixen
Participles
| Present | rixynge; rixende |
| Past | rixed; yrixed |
Indicative
Present
| 1st sing. | rixe |
| 2nd sing. | rixest |
| 3rd sing. | rixeth |
| 1st plur. | rixen; rixe; rixeth |
| 2nd plur. | rixen; rixe; rixeth |
| 3rd plur. | rixen; rixe; rixeth |
Past
| 1st sing. | rixed; rixede |
| 2nd sing. | rixedest |
| 3rd sing. | rixed; rixede |
| 1st plur. | rixeden; rixed; rixede |
| 2nd plur. | rixeden; rixed; rixede |
| 3rd plur. | rixeden; rixed; rixede |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | rixe |
| 2nd sing. | rixe |
| 3rd sing. | rixe |
Past
| 1st sing. | rixed; rixede |
| 2nd sing. | rixed; rixede |
| 3rd sing. | rixed; rixede |
Imperative
| Singular | rixe |
| Plural | rixeth; rixe |
Etymology
Inherited from Old English rīxian, rīcsian (“to reign, dominate, tyrannize, prevail”), from Proto-West Germanic *rīkisōn (“to rule”), from Proto-Indo-European *h₃reǵ- (“chief, king”). Cognate with Middle High German richsen (“to reign”), Lithuanian rikis (“knight”). See: Middle High German '
richsen'.
Sample Sentences
Cognates
-