Infinitive
owen; to owen; owe
Participles
| Present | owynge; owende |
| Past | owen; owed; ought; yowed |
Indicative
Present
| 1st sing. | ough; owe |
| 2nd sing. | oughst; owest |
| 3rd sing. | ough; oweth |
| 1st plur. | owen; owe |
| 2nd plur. | owen; owe |
| 3rd plur. | owen; owe |
Past
| 1st sing. | oughte; owed; owede |
| 2nd sing. | oughtest; owedest |
| 3rd sing. | oughte; owed; owede |
| 1st plur. | oughten; oughte; oweden; owed; owede |
| 2nd plur. | oughten; oughte; oweden; owed; owede |
| 3rd plur. | oughten; oughte; oweden; owed; owede |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | owe |
| 2nd sing. | owe |
| 3rd sing. | owe |
Past
| 1st sing. | oughte; owed; owede |
| 2nd sing. | oughte; owed; owede |
| 3rd sing. | oughte; owed; owede |
Imperative
Verbs conjugated like owen
owen,
Etymology
From Old English āgan, from Proto-West Germanic *aigan, from Proto-Germanic *aiganą. See: Proto-Germanic '
*aiganą'.
Verbs referencing "owen"
English
owe.
Sample Sentences
Cognates
-