Infinitive
liþen; to liþen; liþe
Participles
| Present | liþynge; liþende |
| Past | liþen; liþe; yliþen; yliþe; liþed; yliþed |
Indicative
Present
| 1st sing. | liþe |
| 2nd sing. | liþest |
| 3rd sing. | liþeth |
| 1st plur. | liþen; liþe; liþeth |
| 2nd plur. | liþen; liþe; liþeth |
| 3rd plur. | liþen; liþe; liþeth |
Past
| 1st sing. | liþ; liþed; liþede |
| 2nd sing. | laþe; liþedest |
| 3rd sing. | liþ; liþed; liþede |
| 1st plur. | laþen; laþe; liþeden; liþed; liþede |
| 2nd plur. | laþen; laþe; liþeden; liþed; liþede |
| 3rd plur. | laþen; laþe; liþeden; liþed; liþede |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | liþe |
| 2nd sing. | liþe |
| 3rd sing. | liþe |
Past
| 1st sing. | laþe; liþed; liþede |
| 2nd sing. | laþe; liþed; liþede |
| 3rd sing. | laþe; liþed; liþede |
Imperative
| Singular | liþe |
| Plural | liþeth; liþe |
Verbs conjugated like liþen
liþen,
Etymology
1. From Old English līþan (“to go, travel, sail, be bereft of”), from Proto-West Germanic *līþan, from Proto-Germanic *līþaną (“to go, leave, suffer”), from Proto-Indo-European *leyt- (“to go, depart, die”).
2. Cognate with North Frisian lyen, lije (“to suffer”), Dutch lijden (“to suffer, dree, abide”), German leiden (“to suffer, brook, permit”). See also lode, lead. See: Proto-Germanic '
*līþaną', Dutch '
lijden', German, old spelling '
leiden'.
Sample Sentences
Cognates
-