Infinitive
flien; to flien; flie
Participles
| Present | fliynge; fliende |
| Past | flowen; flowe; yflowen; yflowe |
Indicative
Present
| 1st sing. | flie |
| 2nd sing. | fliest |
| 3rd sing. | flieth |
| 1st plur. | flien; flie; flieth |
| 2nd plur. | flien; flie; flieth |
| 3rd plur. | flien; flie; flieth |
Past
| 1st sing. | fleigh; flow; flew |
| 2nd sing. | flowe; flewe |
| 3rd sing. | fleigh; flow; flew |
| 1st plur. | flowen; flowe; flewen; flewe |
| 2nd plur. | flowen; flowe; flewen; flewe |
| 3rd plur. | flowen; flowe; flewen; flewe |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | flie |
| 2nd sing. | flie |
| 3rd sing. | flie |
Past
| 1st sing. | flowe; flewe |
| 2nd sing. | flowe; flewe |
| 3rd sing. | flowe; flewe |
Imperative
| Singular | flie |
| Plural | flieth; flie |
Verbs conjugated like flien
flien,
Etymology
From Old English flēogan, from Proto-West Germanic *fleugan, from Proto-Germanic *fleuganą. This verb is often conflated with fleen (“to flee”). See: Proto-Germanic '
*fleuganą'.
Sample Sentences
Cognates
-