Infinitive
| Nominative | bliken |
| Genitive | blikens |
| Dative | blikene |
Participles
| Present | blikende |
| Past | geblēken |
Indicative
Present
| 1st sing. | blike |
| 2nd sing. | blijcs; blikes |
| 3rd sing. | blijct; bliket |
| 1st plur. | bliken |
| 2nd plur. | blijct; bliket |
| 3rd plur. | bliken |
Past
| 1st sing. | blêec |
| 2nd sing. | blēecs; blēkes |
| 3rd sing. | blêec |
| 1st plur. | blēken |
| 2nd plur. | blēect; blēket |
| 3rd plur. | blēken |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | blike |
| 2nd sing. | blijcs; blikes |
| 3rd sing. | blike |
| 1st plur. | bliken |
| 2nd plur. | blijct; bliket |
| 3rd plur. | bliken |
Past
| 1st sing. | blēke |
| 2nd sing. | blēkes |
| 3rd sing. | blēke |
| 1st plur. | blēken |
| 2nd plur. | blēket |
| 3rd plur. | blēken |
Imperative
| Singular | blijc; blike |
| Plural | blijct; bliket |
Verbs conjugated like bliken
bliken,
Etymology
From Old Dutch *blīcan, from Proto-Germanic *blīkaną, *blīkijaną. See: Proto-Germanic '
*blīkaną'.
Verbs referencing "bliken"
Dutch
blijken.
Sample Sentences
Cognates
-