Infinitive
| Nominative | blêken |
| Genitive | blêkens |
| Dative | blêkene |
Indicative
Present
| 1st sing. | blêke |
| 2nd sing. | blêecs; blêkes |
| 3rd sing. | blêect; blêket |
| 1st plur. | blêken |
| 2nd plur. | blêect; blêket |
| 3rd plur. | blêken |
Past
Subjunctive
Present
| 1st sing. | blêke |
| 2nd sing. | blêecs; blêkes |
| 3rd sing. | blêke |
| 1st plur. | blêken |
| 2nd plur. | blêect; blêket |
| 3rd plur. | blêken |
Past
Imperative
| Singular | blêec; blêke |
| Plural | blêect; blêket |
Verbs conjugated like bleken
bleken,
Etymology
From Old Dutch *blēken, from Proto-Germanic *blaikijaną. See: Proto-Germanic '
*blaikijaną'.
Sample Sentences
Cognates
-