Infinitive
| Nominative | benēmen |
| Genitive | benēmens |
| Dative | benēmene |
Participles
| Present | benēmende |
| Past | benōmen |
Indicative
Present
| 1st sing. | benēme |
| 2nd sing. | benēems; benēmes |
| 3rd sing. | benēemt; benēmet |
| 1st plur. | benēmen |
| 2nd plur. | benēemt; benēmet |
| 3rd plur. | benēmen |
Past
| 1st sing. | benam |
| 2nd sing. | benâems; benâmes |
| 3rd sing. | benam |
| 1st plur. | benâmen |
| 2nd plur. | benâemt; benâmet |
| 3rd plur. | benâmen |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | benēme |
| 2nd sing. | benēems; benēmes |
| 3rd sing. | benēme |
| 1st plur. | benēmen |
| 2nd plur. | benēemt; benēmet |
| 3rd plur. | benēmen |
Past
| 1st sing. | benâme |
| 2nd sing. | benâmes |
| 3rd sing. | benâme |
| 1st plur. | benâmen |
| 2nd plur. | benâmet |
| 3rd plur. | benâmen |
Imperative
| Singular | benem; benēem; benēme |
| Plural | benēemt; benēmet |
Etymology
From Old Dutch bineman, from Proto-Germanic *binemaną. Equivalent to be- + nēmen. See: Proto-Germanic '
*binemaną'.
Sample Sentences
Cognates
-