sinn – Luxembourgish verb conjugation

Nominal Forms

Infinitive sinn
Past participle gewiescht

Cognates

See the 5 cognates of sinn

Indicative

Present

ech	sinn
du	bass
hien;si;hatt;et	ass
mir	sinn
dir	sidd
si	sinn

Preterite

ech	war
du	waars
hien;si;hatt;et	war
mir	waren
dir	waart
si	waren

Perfect

ech	si gewiescht
du	bass gewiescht
hien;si;hatt;et	ass gewiescht
mir	si gewiescht
dir	sidd gewiescht
si	si gewiescht

Pluperfect

ech	war gewiescht
du	waars gewiescht
hien;si;hatt;et	war gewiescht
mir	ware gewiescht
dir	waart gewiescht
si	ware gewiescht

Future I

ech	wäert sinn
du	wäerts sinn
hien;si;hatt;et	wäert sinn
mir	wäerte sinn
dir	wäert sinn
si	wäerte sinn

Future II

ech	wäert gewiescht sinn
du	wäerts gewiescht sinn
hien;si;hatt;et	wäert gewiescht sinn
mir	wäerte gewiescht sinn
dir	wäert gewiescht sinn
si	wäerte gewiescht sinn

Conjunctive

Compound Conjunctive II

ech	géif sinn
du	géifs sinn
hien;si;hatt;et	géif sinn
mir	géife sinn
dir	géift sinn
si	géife sinn

Conjunctive II Perfect

ech	wier gewiescht
du	wiers gewiescht
hien;si;hatt;et	wier gewiescht
mir	wiere gewiescht
dir	wiert gewiescht
si	wiere gewiescht

Simple Conjunctive II

ech	wier
du	wiers
hien;si;hatt;et	wier
mir	wieren
dir	wiert
si	wieren

Imperative

Singular	sief
Plural	sieft; sidd

Verbs conjugated like sinn

sinn,

Translations

Etymology

1. From Middle High German sīn, from Old High German sīn / wesan (“to be”), from Proto-West Germanic *wesan, from Proto-Germanic *wesaną (“to be”), from Proto-Indo-European *h₁es- (“to be, exist”). Cognate with German sein, Dutch zijn.
2. The short vowel in the form sinn is probably due to merger with the Middle High German third-person plural sint. The -f in the imperative is of uncertain origin, perhaps from a gliding sound. The expected subjunctive is wéier, which is attested dialectally. The standard forms were formed anew from the preterite. See: Middle High German 'sīn', Proto-Germanic '*wesaną', German, old spelling 'sein', Dutch 'zijn'.