Nominal Forms
Infinitive schréien
Past participle geschréit
Cognates
-
Indicative
Present
| ech | schréien |
| du | schréis |
| hien;si;hatt;et | schréit |
| mir | schréien |
| dir | schréit |
| si | schréien |
Preterite
Perfect
| ech | hu geschréit |
| du | hues geschréit |
| hien;si;hatt;et | huet geschréit |
| mir | hu geschréit |
| dir | hutt geschréit |
| si | hu geschréit |
Pluperfect
| ech | hat geschréit |
| du | has geschréit |
| hien;si;hatt;et | hat geschréit |
| mir | hate geschréit |
| dir | hat geschréit |
| si | hate geschréit |
Future I
| ech | wäert schréien |
| du | wäerts schréien |
| hien;si;hatt;et | wäert schréien |
| mir | wäerte schréien |
| dir | wäert schréien |
| si | wäerte schréien |
Future II
| ech | wäert geschréit hunn |
| du | wäerts geschréit hunn |
| hien;si;hatt;et | wäert geschréit hunn |
| mir | wäerte geschréit hunn |
| dir | wäert geschréit hunn |
| si | wäerte geschréit hunn |
Conjunctive
Compound Conjunctive II
| ech | géif schréien |
| du | géifs schréien |
| hien;si;hatt;et | géif schréien |
| mir | géife schréien |
| dir | géift schréien |
| si | géife schréien |
Conjunctive II Perfect
| ech | hätt geschréit |
| du | häss geschréit |
| hien;si;hatt;et | hätt geschréit |
| mir | hätte geschréit |
| dir | hätt geschréit |
| si | hätte geschréit |
Simple Conjunctive II
Imperative
| Singular | schréi |
| Plural | schréit |
Verbs conjugated like schréien
afferen,
ahnen,
akeren,
ankeren,
anäscheren,
abauen,
abéien,
abëtonéieren,
abiergeren,
ablennen,
abuddelen,
anchecken,
acrèmen,
andäitschen,
andämmen,
andecken,
andeelen,
andrécken,
andréien,
andréinen, etc. (List truncated at 20 verbs)
Translations
Etymology
From the adjective schréi (“oblique”). Compare German schrägen. See: German, old spelling '
schrägen'.
Sample Sentences