Nominal Forms
Infinitive mussen
Past participle mussen; gemusst
Cognates
-
Indicative
Present
| ech | muss |
| du | muss |
| hien;si;hatt;et | muss |
| mir | mussen |
| dir | musst |
| si | mussen |
Preterite
| ech | musst |
| du | musst |
| hien;si;hatt;et | musst |
| mir | mussten |
| dir | musst |
| si | mussten |
Perfect
| ech | hu mussen; gemusst |
| du | hues mussen; gemusst |
| hien;si;hatt;et | huet mussen; gemusst |
| mir | hu mussen; gemusst |
| dir | hutt mussen; gemusst |
| si | hu mussen; gemusst |
Pluperfect
| ech | hat mussen; gemusst |
| du | has mussen; gemusst |
| hien;si;hatt;et | hat mussen; gemusst |
| mir | hate mussen; gemusst |
| dir | hat mussen; gemusst |
| si | hate mussen; gemusst |
Future I
| ech | wäert mussen |
| du | wäerts mussen |
| hien;si;hatt;et | wäert mussen |
| mir | wäerte mussen |
| dir | wäert mussen |
| si | wäerte mussen |
Future II
| ech | wäert mussen; gemusst hunn |
| du | wäerts mussen; gemusst hunn |
| hien;si;hatt;et | wäert mussen; gemusst hunn |
| mir | wäerte mussen; gemusst hunn |
| dir | wäert mussen; gemusst hunn |
| si | wäerte mussen; gemusst hunn |
Conjunctive
Compound Conjunctive II
| ech | géif mussen |
| du | géifs mussen |
| hien;si;hatt;et | géif mussen |
| mir | géife mussen |
| dir | géift mussen |
| si | géife mussen |
Conjunctive II Perfect
| ech | hätt mussen; gemusst |
| du | häss mussen; gemusst |
| hien;si;hatt;et | hätt mussen; gemusst |
| mir | hätte mussen; gemusst |
| dir | hätt mussen; gemusst |
| si | hätte mussen; gemusst |
Simple Conjunctive II
| ech | misst |
| du | misst |
| hien;si;hatt;et | misst |
| mir | missten |
| dir | misst |
| si | missten |
Imperative
Verbs conjugated like mussen
mussen,
Translations
Etymology
From Middle High German muoȥen, from Old High German muoȥan, from Proto-West Germanic *mōtan. See: Middle High German '
muoȥen', Old High German 'muoȥan'.
Verbs referencing "mussen"
Hunsrik
misse.
Sample Sentences