Nominal Forms
Infinitive erwiergen
Past participle erwiergt
Cognates
-
Indicative
Present
| ech | erwiergen |
| du | erwiergs |
| hien;si;hatt;et | erwiergt |
| mir | erwiergen |
| dir | erwiergt |
| si | erwiergen |
Preterite
Perfect
| ech | hu erwiergt |
| du | hues erwiergt |
| hien;si;hatt;et | huet erwiergt |
| mir | hu erwiergt |
| dir | hutt erwiergt |
| si | hu erwiergt |
Pluperfect
| ech | hat erwiergt |
| du | has erwiergt |
| hien;si;hatt;et | hat erwiergt |
| mir | hate erwiergt |
| dir | hat erwiergt |
| si | hate erwiergt |
Future I
| ech | wäert erwiergen |
| du | wäerts erwiergen |
| hien;si;hatt;et | wäert erwiergen |
| mir | wäerte erwiergen |
| dir | wäert erwiergen |
| si | wäerte erwiergen |
Future II
| ech | wäert erwiergt hunn |
| du | wäerts erwiergt hunn |
| hien;si;hatt;et | wäert erwiergt hunn |
| mir | wäerte erwiergt hunn |
| dir | wäert erwiergt hunn |
| si | wäerte erwiergt hunn |
Conjunctive
Compound Conjunctive II
| ech | géif erwiergen |
| du | géifs erwiergen |
| hien;si;hatt;et | géif erwiergen |
| mir | géife erwiergen |
| dir | géift erwiergen |
| si | géife erwiergen |
Conjunctive II Perfect
| ech | hätt erwiergt |
| du | häss erwiergt |
| hien;si;hatt;et | hätt erwiergt |
| mir | hätte erwiergt |
| dir | hätt erwiergt |
| si | hätte erwiergt |
Simple Conjunctive II
Imperative
| Singular | erwierg |
| Plural | erwiergt |
Verbs conjugated like erwiergen
afferen,
ahnen,
akeren,
ankeren,
anäscheren,
abauen,
abéien,
abëtonéieren,
abiergeren,
ablennen,
abuddelen,
anchecken,
acrèmen,
andäitschen,
andämmen,
andecken,
andeelen,
andrécken,
andréien,
andréinen, etc. (List truncated at 20 verbs)
Translations
Etymology
Sample Sentences