bleechen – Luxembourgish verb conjugation

Nominal Forms

Infinitive bleechen
Past participle gebleecht

Cognates

Indicative

Present

ech	bleechen
du	bleechs
hien;si;hatt;et	bleecht
mir	bleechen
dir	bleecht
si	bleechen

Preterite

Perfect

ech	hu gebleecht
du	hues gebleecht
hien;si;hatt;et	huet gebleecht
mir	hu gebleecht
dir	hutt gebleecht
si	hu gebleecht

Pluperfect

ech	hat gebleecht
du	has gebleecht
hien;si;hatt;et	hat gebleecht
mir	hate gebleecht
dir	hat gebleecht
si	hate gebleecht

Future I

ech	wäert bleechen
du	wäerts bleechen
hien;si;hatt;et	wäert bleechen
mir	wäerte bleechen
dir	wäert bleechen
si	wäerte bleechen

Future II

ech	wäert gebleecht hunn
du	wäerts gebleecht hunn
hien;si;hatt;et	wäert gebleecht hunn
mir	wäerte gebleecht hunn
dir	wäert gebleecht hunn
si	wäerte gebleecht hunn

Conjunctive

Compound Conjunctive II

ech	géif bleechen
du	géifs bleechen
hien;si;hatt;et	géif bleechen
mir	géife bleechen
dir	géift bleechen
si	géife bleechen

Conjunctive II Perfect

ech	hätt gebleecht
du	häss gebleecht
hien;si;hatt;et	hätt gebleecht
mir	hätte gebleecht
dir	hätt gebleecht
si	hätte gebleecht

Simple Conjunctive II

Imperative

Singular	bleech
Plural	bleecht

Verbs conjugated like bleechen

afferen, ahnen, akeren, ankeren, anäscheren, abauen, abéien, abëtonéieren, abiergeren, ablennen, abuddelen, anchecken, acrèmen, andäitschen, andämmen, andecken, andeelen, andrécken, andréien, andréinen, etc. (List truncated at 20 verbs)

Translations

Etymology

From Middle High German bleichen, from Old High German bleihhen, from Proto-Germanic *blaikijaną. Cognate with German bleichen, Dutch bleken, English bleach. Related also with Dutch blijken, obsolete English blike. See: Middle High German 'bleichen', Proto-Germanic '*blaikijaną', German, old spelling 'bleichen', Dutch 'bleken', English 'bleach', Dutch 'blijken', English 'blike'.