Nominal Forms
Infinitive: spýja
First participle: hafa spúið
Second participle: spúið
Cognates
-
Indicative
Present
| ég | spý |
| þú | spýrð |
| hann | spýr |
| við | spýjum |
| þið | spýið |
| þeir | spýja |
Perfect
| ég | hef spúið |
| þú | hefur spúið |
| hann | hefur spúið |
| við | höfum spúið |
| þið | hafið spúið |
| þeir | hafa spúið |
Past
| ég | spjó; spúði |
| þú | spjóst; spúðir |
| hann | spjó; spúði |
| við | spúðum; spjóum |
| þið | spúðuð; spjóuð |
| þeir | spúðu; spjóu |
Pluperfect
| ég | hafði spúið |
| þú | hafðir spúið |
| hann | hafði spúið |
| við | höfðum spúið |
| þið | höfðuð spúið |
| þeir | höfðu spúið |
Future
| ég | mun spýja |
| þú | munt spýja |
| hann | mun spýja |
| við | munum spýja |
| þið | munuð spýja |
| þeir | munu spýja |
Future Perfect
| ég | mun hafa spúið |
| þú | munt hafa spúið |
| hann | mun hafa spúið |
| við | munum hafa spúið |
| þið | munuð hafa spúið |
| þeir | munu hafa spúið |
Subjunctive
Present
| ég | spýi |
| þú | spýir |
| hann | spýi |
| við | spýjum |
| þið | spýið |
| þeir | spýi |
Perfect
| ég | hafi spúið |
| þú | hafir spúið |
| hann | hafi spúið |
| við | höfum spúið |
| þið | hafið spúið |
| þeir | hafi spúið |
Past
| ég | spýði |
| þú | spýðir |
| hann | spýði |
| við | spýðum |
| þið | spýðuð |
| þeir | spýðu |
Pluperfect
| ég | hefði spúið |
| þú | hefðir spúið |
| hann | hefði spúið |
| við | hefðum spúið |
| þið | hefðuð spúið |
| þeir | hefðu spúið |
Conditional
Present
| ég | mundi spýja |
| þú | mundir spýja |
| hann | mundi spýja |
| við | mundum spýja |
| þið | munduð spýja |
| þeir | mundu spýja |
Past conditional
| ég | mundi hafa spúið |
| þú | mundir hafa spúið |
| hann | mundi hafa spúið |
| við | mundum hafa spúið |
| þið | munduð hafa spúið |
| þeir | mundu hafa spúið |
Sample Sentences
Etymology
From Old Norse spýja (compare Faroese spýggja, Norwegian, Swedish and Danish spy), from Proto-Germanic *spīwaną, whence also Dutch spuwen, German speien, English spew, Gothic 𐍃𐍀𐌴𐌹𐍅𐌰𐌽 (speiwan). Ultimately from Proto-Indo-European *(s)ptyēw- (“to spit, vomit”). Non-Germanic cognates include Old Armenian թուք (tʻukʻ), Persian تف (“spittle”), Ossetian ту (tu, “spittle”), Ancient Greek πτύω (ptúō, “to spit out”), Latin spuo, Old Church Slavonic пльвати (plĭvati) (Russian плевать (plevatʹ)) and Sanskrit ष्ठीवति (ṣṭhīvati, “to spit”). See: Faroese '
spýggja', Proto-Germanic '
*spīwaną', Dutch '
spuwen', German, old spelling '
speien', English '
spew', Greek, Ancient '
πτύω', Latin '
spuo', Old Church Slavonic '
пльвати', Russian '
плевать', Sanskrit '
ष्ठीवति'.
Verbs referencing "spýja"
Danish
spy, Norwegian
spy, Swedish
spy, Faroese
spýggja.
Verbs conjugated like 'spýja'
spýja,
Verbs similar to 'spýja'
spæja,
spýta,
dýja,
flýja,
frýja,
gnýja,
hlýja,
knýja,
lýja,
rýja,
Translations
vomit, regurgitate the contents of a stomach