Noun: mar
Gender: m
n
Declension:
Nominative
| Sg. Indef. | mar |
| Sg. Def. | marinn; marið |
| Pl. Indef. | marar; marir |
| Pl. Def. | mararnir; marirnir |
Genitive
| Sg. Indef. | mars; marar |
| Sg. Def. | marsins; mararins |
| Pl. Indef. | mara |
| Pl. Def. | maranna |
Dative
| Sg. Indef. | mar; mari |
| Sg. Def. | marnum; marinum; marinu |
| Pl. Indef. | mörum |
| Pl. Def. | mörunum |
Accusative
| Sg. Indef. | mar |
| Sg. Def. | marinn; marið |
| Pl. Indef. | mara; mari |
| Pl. Def. | marana; marina |
Sample Sentences
-
Þannig fylgir hitasótt jafnan stórum mörum og beinbrotum. (Thus, fever is often accompanied by large bruises and fractures.) [1903, Búnaðarfélag Íslands, Búnaðarrit, Ríkisprentsmiðjan Gutenberg:]
Nouns inflected like mar
mar,
Etymology
Inherited from Old Norse marr, from Proto-Germanic *marhaz. See: Old Norse Nouns '
marr', Old Norse Nouns '
marr'.
Verbs referencing "mar"
Old English Nouns
mearh.
Translations