wickle – Hunsrik verb conjugation

Hunsrik verb forms of wickle

Infinitive

wickle
/ˈviklə/

Participle

gewickeld
Verb with object in accusative.

Present

ichwickle
duwickelst
er;sie;das;mawickeld
meerwickle
deerwickeld
siewickle

Past

ichhon gewickeld
duhost gewickeld
er;sie;das;mahod gewickeld
meerhon gewickeld
deerhod gewickeld
siehon gewickeld

Conditional

Imperative

2nd sing.wickel
2nd plur.wickeld

Related Verbs

Etymology

← gmf wickelen ← wicken + -el- ⇐ gml wiken? ← gmw *wikan ← pgm *wīkaną