spucke – Hunsrik verb conjugation

Hunsrik verb forms of spucke

Infinitive

spucke
/ˈʃpukə/

Participle

gespuckd
Intransitive verb or verb with object in accusative.

Present

ichspucke
duspuckst
er;sie;das;maspuckd
meerspucke
deerspuckd
siespucke

Past

ichhon gespuckd
duhost gespuckd
er;sie;das;mahod gespuckd
meerhon gespuckd
deerhod gespuckd
siehon gespuckd

Conditional

Imperative

2nd sing.spuck
2nd plur.spuckd

Related Verbs

Etymology

← gmf spucken ← gmc spuckan ← gmw *spuggan? ← *spīwan ← pgm *spīwaną