mirtusz – Hungarian noun declension

Hungarian noun forms of mirtusz

Noun: mirtusz

Nominative

Singularmirtusz
Pluralmirtuszok

Accusative

Singularmirtuszt
Pluralmirtuszokat

Dative

Singularmirtusznak
Pluralmirtuszoknak

Instrumental

Singularmirtusszal
Pluralmirtuszokkal

Causal-final

Singularmirtuszért
Pluralmirtuszokért

Translative

Singularmirtusszá
Pluralmirtuszokká

Terminative

Singularmirtuszig
Pluralmirtuszokig

Essive-formal

Singularmirtuszként
Pluralmirtuszokként

Essive-modal

inessive

Singularmirtuszban
Pluralmirtuszokban

superessive

Singularmirtuszon
Pluralmirtuszokon

adessive

Singularmirtusznál
Pluralmirtuszoknál

illative

Singularmirtuszba
Pluralmirtuszokba

sublative

Singularmirtuszra
Pluralmirtuszokra

allative

Singularmirtuszhoz
Pluralmirtuszokhoz

elative

Singularmirtuszból
Pluralmirtuszokból

delative

Singularmirtuszról
Pluralmirtuszokról

ablative

Singularmirtusztól
Pluralmirtuszoktól

Non-attributive Possessive

Singular

Singularmirtuszé
Pluralmirtuszoké

Plural

Singularmirtuszéi
Pluralmirtuszokéi

Possessive Forms

Single possession

Sg.1mirtuszom
Sg.2mirtuszod
Sg.3mirtusza
Pl.1mirtuszunk
Pl.2mirtuszotok
Pl.3mirtuszuk

Multiple possessions

Sg.1mirtuszaim
Sg.2mirtuszaid
Sg.3mirtuszai
Pl.1mirtuszaink
Pl.2mirtuszaitok
Pl.3mirtuszaik

Sample Sentences

  • A palotával szemben szamár rágcsálta a Juno templomát körülvevő liget mirtuszainak kérgét. (Opposite the palace, a donkey was gnawing at the bark of the myrtles in the grove surrounding the temple of Juno.) [1932, Ferenc Móra, chapter I, in Aranykoporsó [Golden Coffin], Budapest: Magvető, published 1971, page 7:]

Etymology

Borrowed from Latin myrtus (“myrtle”), from Ancient Greek μύρτος (múrtos, “myrtle”). First attested in 1533. See: Latin Nouns 'myrtus', Ancient Greek Nouns 'μύρτος'.

Translations