érem – Hungarian noun declension

Hungarian noun forms of érem

Noun: érem

Nominative

Singularérem
Pluralérmek

Accusative

Singularérmet
Pluralérmeket

Dative

Singularéremnek
Pluralérmeknek

Instrumental

Singularéremmel
Pluralérmekkel

Causal-final

Singularéremért
Pluralérmekért

Translative

Singularéremmé
Pluralérmekké

Terminative

Singularéremig
Pluralérmekig

Essive-formal

Singularéremként
Pluralérmekként

Essive-modal

inessive

Singularéremben
Pluralérmekben

superessive

Singularérmen
Pluralérmeken

adessive

Singularéremnél
Pluralérmeknél

illative

Singularérembe
Pluralérmekbe

sublative

Singularéremre
Pluralérmekre

allative

Singularéremhez
Pluralérmekhez

elative

Singularéremből
Pluralérmekből

delative

Singularéremről
Pluralérmekről

ablative

Singularéremtől
Pluralérmektől

Non-attributive Possessive

Singular

Singularéremé
Pluralérmeké

Plural

Singularéreméi
Pluralérmekéi

Possessive Forms

Single possession

Sg.1érmem
Sg.2érmed
Sg.3érme
Pl.1érmünk
Pl.2érmetek
Pl.3érmük

Multiple possessions

Sg.1érmeim
Sg.2érmeid
Sg.3érmei
Pl.1érmeink
Pl.2érmeitek
Pl.3érmeik

Sample Sentences

Etymology

ér (“to be worth”) + -em (noun-forming suffix). Created during the Hungarian language reform, which took place in the 18th–19th centuries.

Translations